14
okt

Habemus dormitorium!

Toen we een paar weken geleden thuiskwamen van een avondje uit, vertelde de babysit dat Ona in bed had liggen huilen. ‘s Morgens vertelde ze me dat ze verdrietig was omdat Jef niet meer bij haar sliep. We hadden de dagen daarvoor een logee gehad en daarom hadden we het bed van Jef een paar dagen in haar kamer gezet. 

Nu zaten Arnau en ik eigenlijk al weken te onderhandelen over dit thema. We hadden beslist een stapelbed te kopen voor de kinderen en hen op dezelfde kamer te laten slapen. We hadden alle meubelwinkels van de omgeving al afgeschuimd. Maar telkens als we het bijna ééns waren over een meubel, veranderde de andere weer van mening. We waren namelijk op een fundamenteel verschil gestoten. Ik – hippie-dochter van mij hippie-ouders ging voor een eenvoudig stapelbed dat later van elkaar gehaald kan worden, eenvoudig en goedkoop. De babymeubels die we al hadden, konden dan blijven staan. Arnau ging voor een module, een voorgedacht meubelblok in kleur met twee bedden, een kleerkast en ladenkast in. Zo’n kamervullend ding dat alles oplost. Ik kreeg het niet over mijn hart de kasten weg te doen die we nog maar 4 jaar geleden gekocht hadden. Hij wilde al die truttige babymeubeltjes uit de weg en eindelijk eens een goeie oplossing. 

Al snel groeide het thema uit tot een mentale touwtrekwedstrijd. De sport bestond erin:

a) zich niet schrap te zetten (zo zou het niet lukken want we zijn allebei even koppig),  

b) de goodwil van de andere uit te lokken door meegaand te doen,

c)  zich het argument van de andere eigen te maken om het tegen hem/haar te gebruiken,

d) de koop proberen af te sluiten op het moment dat we de andere over de streep hadden.

In mijn geval betekende dat voortdurend op de gammele kwaliteit van de slaapkamermodules te wijzen, zonder die voorbaat af te wijzen. “Ja! Leuke kleuren, zouden de kinderen geweldig vinden, maar oei! Heb je die schuiven gezen? Die staan scheef!”.  Arnau gaf niet op. Hij ging vrolijk mee kijken naar elk stapelbed maar leek nooit helemaal tevreden te zijn. “Ja, zoiets zou het moeten zijn, maar het stapelbed dat we in Badalona gezien hebben was goedkoper en steviger.” Ik dacht dat ik gewonnen had, want plots waren we het eens over een simpel withouten stapelbed dat we op één van onze winkeltoers gezien hadden. We kenden de prijs, en wisten wat de vervoers- en monteerkosten waren. Arnau zou het bed gaan bestellen zo snel hij daar tijd voor had. Ik was in mijn nopjes. Maar er gingen weken voorbij en Arnau vond nooit het moment om de bestelling te gaan doen. De maandag na Ona’s huilbui,besloten we een groot meubelcomplex te bezoeken dat we nog niet gezien hadden (de macht der gewoonte!), zo zagen we misschien nog iets nieuws. Ik denk dat we een beetje verslaafd begonnen worden aan het getouwtrek. De kwestie is, dat we daar een module gevonden hebben die ons allebei aanstond en terstond besteld hebben. Misschien was ik die dag te ontspannen of zo. 

Woensdag komen ze alles installeren. 

 

Weekendje weg

Ik heb mezelf een weekend alleen gegund middenin de verkiezingsdrukte* van mijn teerbeminde wederhelft annex vader van mijn kinderen. Zelfopoffering is niet iets dat me gemakkelijk afgaat, dat wist ik al van het moederzijn, maar nu daar ook de bijna totale afwezigheid (fysiek en mentaal) van Arnau bijkomt, springen de stoppen regelmatig door . By the way: wat denk jij dat de kinderen zich zullen herinneren van deze periode: dat papa veel weg was of dat mama tegen hen stond te brullen? Omdat ik het antwoord weet en om een relatiecrisis te vermijden (de laatste dagen stond ik hem elke avond met getrokken messen op te wachten), heb ik besloten mijzelf tijdelijk aan het gezin te onttrekken. Met dank aan de grootouders bij wie de kinderen terstond door hun vader (drukbezet, let’s not forget) geplaatst werden. Die kinderen zijn un aan het genieten van de gezonde berglucht in Berga. 

Niet dat het allemaal zo gemakkelijk was. Uiteraard heb ik mijn bloedjes overlaad met kussen en knuffels en overdreven enthousiasme: “Wie gaat er naar de bergen? Gelukzakken!!”, zodat ze zich bezorgd begonnen af te vragen of ik misschien van plan was stiekem naar Australië te emigreren in hun afwezigheid. Het heeft me een halve dag of zo gekost om al die ziekelijke moederreflexen uit te zweten. “Nu ga ik ze het hele weekend niet gezien hebben.”,”Net nu het een lang weekend was en we allerlei dingen konden gaan doen.”, “Ik heb niet genoeg kleren meegegeven”. Tegen de avond werd het erger: “Stel dat hen iets overkomt en ik ben er niet bij?” Enfin, vanmorgen was het uit mijn systeem. Ik ben opgestaan met het gevoel dat ik mezelf teruggevonden heb en dan tevreden met mezelf gaan wandelen om de zon te zien opkomen boven het golvende landschap van l’Empordà

Ik vraag me af hoe het komt dat vrouwen zich zoveel gemakkelijker laten meeslepen in het moederschap, en daar zoveel gemakkelijker de rest van de vrouw die ze zijn voor opzijzetten. Mannen krijgen met die valstrik niet te maken. Die blijven zichzelf. Huisvaders, want die zijn er uiteraard, lijken al  voordat de baby er is overtuigd van hun zaak. Maar alleen het moederschap lijkt in staat een onafhankelijke en ambitieuze persoon om te toveren tot een toegewijde zorgster die zichzelf steeds op de tweede plaats zet. Is het de schuld van die vuile verraders die door ons lichaam racen (hormonen in de volksmond)? Van de rolpatronen? Een vriendin zweert dat kinderen in de eerste plaats hun moeder nodig hebben. Op dit moment zou ik zeggen dat de moeder zichzelf nodig heeft en een stevig stel grootouders.   

*Hier ook, Catalaanse verkiezingen op 25 november.

02
okt

September 2012 in Catalonië

Negen uur s’avonds. Die vreemde stilte daalt neer over ons huis, onderbroken door vertrouwde geluiden. Er draait een wasmachine in de keuken. Jef roept nog vanuit zijn bed, maar hij gaat zo in slaap vallen. De tasjes staan al klaar voor morgen, de keuken is opgeruimd. Het is vlot gegaan vandaag, de speeltuin na de school en crèche, het avondeten en het slapengaan. Er was zelfs nog tijd om te skypen met àvia Teresa (oma Teresa). September heeft de regelmatig teruggebracht. September die heerlijke maand hier. Als de zon haar zot geweld staakt en haar mooiste licht bovenhaalt. Nu pas wil ik naar het strand. De laatste keren zwemmen in de zee, verrassend warm nog na de lange zomer.  Arnau zegt wel eens dat ik 95% Belgische ben en 5 % Catalaanse. De zomer walst mij helemaal plat. Ik leef pas weer op als de temperatuur zakt, ik word gelukkig als er grote wolkenformaties aan de hemel verschijnen. Ik heb één jaar in Barcelona (de stad) gewoond en daar liep de zomer over in iets dat geen zomer en geen herfst was, iets tusseninnigs. En de winter was er een halfzachte herfst.Dat is niets voor mij. Geef mij maar kale bomen en straten vol bladeren, en koude vingers in de winter, sneeuw om het nieuwe jaar in te luiden. 

 

Dit jaar waait er meer door de straten dan dode bladeren. In onze Carrer Major (Hoofdstraat) wappert aan de helft van de huizen de estelada, de Catalaanse vlag van diegenen die de onafhankelijkheid nastreven. Op ons balkon ook. No kidding. Maar buiten, op diezelfde straatstenen waart ook een crisis rond die tot de herfst gewacht heeft om een tandje bij te steken: de btw is omhooggetrokken sinds begin september en de Spaanse regering heeft net weer een nieuw pakket besparingsmaatregelen afgekondigd. Het is al lang geen abstracte crisis meer. Veel vrienden hebben hun werk verloren, worden niet uitbetaald of staan op het punt hun werk te verliezen. Ikzelf heb, als werkneemster van de overheid,  het “geluk” alleen mijn eindejaarspremie kwijt te zijn dit jaar. En ik zeg dit uiteraard ironisch. Ik behoor niet tot degenen die geloven dat we allemaal onze broeksriem moet aantrekken. Ik wens de klootzakken die mij mijn eindeaarspremie hebben afgepakt een snel ontslag toe, zodat ze hun kinderen van de privé-school moeten halen en zich verplicht zien hun bloedjes naar het openbaar onderwijs te sturen waar sinds september geen vervanginging meer voorzien wordt als de leraar minder dan twee weken ziek is. Ik wou maar zeggen: dat er veel op het spel staat deze herfst voor wie gelooft dat de crisis hier gebruikt wordt om de kleine man en Catalonië nog wat steviger in het juk te duwen. Op 25 november gaan de Catalanen naar de stembus. Er zijn maar twee thema’s: de crisis en de onafhankelijkheid. Leve de herfst van 2012 (Hier komt het nagelbijten!)

 
1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende