17
feb

Carnaval voor papa’s en mama’s

Op een goeie directie kan je altijd rekenen. Op die van mij ook. Je kan er van op aan dat ze je plannen met de kinderen in de war zullen sturen. Je kan dan best niet te veel zeuren over de kinderen, want dat vinden ze heel flauw. Deze week heeft onze beheerder beslist op twee dagen en zonder budget een tentoonstelling in elkaar te zetten, of beter gezegd, dat zijn nederige werkvolk dat zou doen. Er mag hier sinds de crisis ons in haar wurggreep heeft, niet geklaagd worden (wees maar blij dat je nog werk hebt) dus zijn we de laatste twee dagen druk in de weer geweest met tapijt, dubbelzijdige kleefband en stanleymessen. Het resultaat is niet echt om over naar huis te schrijven. Ik heb er wel de minicarnavalstoet van Jef en het carnavalfeest van Ona door gemist. Toen ik deze namiddag aankwam in de crèche was het enige dat overbleef van Jefs vermomming een stel lange snorharen en een zwarte neus. Poes? Muis?

Op onze crèche kan je gelukkig wel altijd rekenen. Elk kind heeft een vermomming, het scharrelende grut inbegrepen. En als je het crèchestoetje niet hebt gezien dat ‘s morgens door de straten van het dorp geparadeerd heeft, dan steken ze het kind weer in zijn pakkie, zodat ook jij een beetje kan genieten van het schattige verkleedfestijn. Het zal de kinderen worst wezen. Jef ging meteen lopen toen de juf aan kwam zetten met zijn poezenkazuifel, de hoed met poeze-oren heb ik zelf maar opgezet, want die sloeg ie meteen tegen de grond. We hebben dan, trotse ouders die we zijn, toch geprobeerd Jef op de foto te krijgen met de poezehoed. Het resultaat zijn foto’s met afglijdende hoed, en nijdige blikken. We gaan het proberen op te lossen met Photoshop.

De commentaren zijn gesloten.