20
feb

Leugens

Ik vertel je niets nieuws als ik zeg dat kinderen van 3,5 al vlot omgaan met leugens. Ona spaart de klassieker niet: "Jef heeft me geslagen!" Meestal is het waarheidsgehalte van die uitspraak omgekeerd rechtevenredig aan de graad van dramatiek waarmee ze die vertolkt. Jef is nog geen twee, maar hij leert snel bij. Als hij huilend aangestormd komt en je hem vraagt of hij zich pijn gedaan heeft, zegt hij bijna altijd "hoofd", als je dan vraagt wat er gebeurd is, zegt hij altijd "Ona". Zo proberen ze allebei hun gelijk binnen te halen vóór mama weet wat er nu eigenlijk echt gebeurd is. Iets dat meestal niet echt te achterhalen is. Ik probeer de berispingen een beetje gelijk te verdelen, maar Ona heeft natuurlijk al lang door dat ik soms gis, en verfijnt haar verdediging steeds beter. Jef kan daar moeilijk tegenop. Zijn argumentering beperkt zich tot een nogal doorzichtig: "is van mij!" Het is eigenlijk niet te verwonderen dat een kind begint op te lichten, bedenk ik als ik al ongeveer een halve tablet chocolade weggesopt heb in mijn koffie. Ze mogen niet liegen, en wij vertellen hun dag in dag uit leugens om bestwil. Ze mogen maar een halfuurtje tv per dag, maar als ze slapen liggen mama en papa hersendood voor de tv. Ze mogen niet snoepen, maar terwijl ze braaf spelen op de koer, vreet mama alle chocolade met hazelnoten weg.

De commentaren zijn gesloten.