23
feb

Slapeloze nachten

Vakantie met de kinderen. Ik kijk er steeds naar uit. Op het gemak kunnen opstaan, allemaal samen in pyjama ontbijten. Ik stel me daar op voorhand steeds van die Becel-reclamemomenten bij voor. Ik heb een gelukzalige naïeveling in mij die de achterkant van de medaille steeds vergeet. Twee dagen ver in onze skivakantie begint Jef door te krijgen dat hij niet alleen op de kamer ligt. Onze jongste, die door de band een feilloze slaper is (slaapt makkelijk van 8 tot 7u ’s morgens), wordt nu wakker als de nacht nog jong is en begint ondraaglijk hard te schreeuwen. (Ja schreeuwen, niet roepen of huilen, het is het gekrijs van één of ander prehistorisch wezen dat uit het schattige keeltje komt, een geluid dat je eerder associeert met een Archaeopteryx dan met een jongetje van bijna 2). Op deze weinig subtiele manier geeft hij aan dat hij het niet neemt dat zijn ouders naast hem liggen en hem niet in hun armen nemen. Thuis laten we onze steengeworden harten zonder veel scrupules zien. Mama’s en papa’s moeten ook slapen, en daar kunnen peuters maar beter snel aan wennen, het is een kwestie van levensbehoud. Ik bedoel: als hij thuis op zulke onbetamelijke uren wakker wordt, laten we hem wenen. Hier op vakantie in Andorra delen we ons appartement niet alleen met de familie van mijn zus, maar is onze kamer ook nog eens omgeven door appartementen bezet door skifanaten die om 7u opstaan om zoeel mogelijk te kunnen genieten van de skipistes. Voor de lieve vrede, en omdat het gekrijs zich op 30 cm van onze slaapzieke oren bevindt, nemen we onze hooligan bij ons in bed, die terstond begint te gibberen en grapjes uit te halen. Elke poging om het kleine lijfje in horizontale positie te krijgen ("SLAAP KINDJE SLAAAAAAP") ontaardt in luid protest.

’s Ochtends doen mijn zus en schoonbroer hun best om hun rothumeur te verbergen. Ik vraag maar niet of ze goed geslapen hebben. Daar gaat ons Becel-reclamemoment maar weer eens.

 

De commentaren zijn gesloten.