26
feb

Goede Moeder

Er zijn ouders die je nooit ziet roepen op hun kinderen. Die ‘s ochtends niet bitsig doen tegen hun kleintjes omdat ze zo traag zijn. Ouders die hun kinderen nooit voor de televisie parkeren. Die geen ruzie maken waar de kinderen bijstaan. Wij zijn niet zo. Arnau en ik verliezen regelmatig ons geduld, en er zijn momenten dat het ons echt allemaal te veel wordt. Dan zouden we willen dat onze kinderen een aan/uit-knopje hadden. Als ik weer eens uit mijn sloffen geschoten ben omdat Ona om half drie ‘s nacht nog steeds ligt te zeuren dat ze niet alleen wil slapen (ja inderdaad, zo krijg je een slapeloze moeder die om vijf uur ‘s ochtends berichten post), of als een gek ben beginnen schreeuwen in de auto omdat Jef, in een rotcolère na twee en een half uur rijden, zich uit zijn gordels gewurmd heeft, weet ik het wel. Ik zal geen prijzen winnen in de Goede Moeder-categorie. Ik probeer mezelf wel gerust te stellen met argumenten om te zeggen dat er met die correcte ouders ook iets scheelt (saai in bed, kunnen enkel over hun kinderen praten, zijn controlefreaks,…), maar ik zit er wel mee. Ik stel me een bezoek voor van The Nanny aan ons gezin en voel haar afkeurende blik al als ik de video van de afgelopen week in gedachten afspeel. Of erger nog, ik stel me de bezoeken voor van mijn kinderen aan hun therapeut: "mijn moeder ging door het lint voor een pruts, je kon nooit weten wanneer de bom zou barsten."

De commentaren zijn gesloten.