08
mrt

Schatten

Tegenwoordig moet ik thuis goed opletten met wat ik opruim/weggooi. Ona is plots aan het schattenjagen geslaan. Zo heeft ze dagenlang een grote bruine enveloppe meegedragen (in de auto, in bed, aan tafel…) met daarin: een halfingekleurde tekening van Doornroosje, een goudkleurig etiketje, drie bolletjes opgedroogde klei, een armband en lippenbalsem die haar vader voor haar gekocht had. Toen ze de enveloppe beu werd, ging de lippenbalsem in een plastic zakje samen met een stoffen zakdoek. Dat zakje ligt nu ook weer elke nacht naast haar kussen, samen met een glimmend boekje dat ze in het aquarium van Barcelona gekregen heeft en haar computer noemt, en het t-shirt van een zomerpyjama waar een fee opstaat. Voor ze gaat slapen schikt ze al die dingen rond haar kussen, en wee de onzorguldige moeder die iets durft te veranderen aan die schikking omdat ze haar dochter een nachtzoen komt geven.

Jef heeft die feilloze radar die alle kleine kinderen hebben voor waardevolle dingen, en doet niet liever dan achter de schatten van zijn grote zus aangaan. Hij gaat aan de haal met de muziekdoos (nog zo'n schatkist) en gooit die van de trap met alle precieuze inhoud. En op een andere dag vinden we –tot ons aller afgrijzen- Ona’s lippenbalsem half opgegeten in een hoekje van zijn slaapkamer. Zulke scènes ontaarden in pure opera (gegil en gehuil op de trap), maar verteren verbazend snel. Blijkbaar kan Ona toch al begrijpen dat haar peuterbroertje niet altijd beseft wat hij doet. Ik kan op minder vergevingsgezindheid rekenen. Sinds ze haar gerecycleerd Doornroosje in mijn boodschappenlijstje herkende, krijg ik geen enkele tekening meer in handen.

 

De commentaren zijn gesloten.