13
mrt

Babybezoek

Arnau is een eindje jonger dan ik, het merendeel van zijn vrienden dus ook. Toen wij mijn eerste zwangerschap aankondigden, stond hun hoofd nog grotendeels op carrière maken en uitgaan. (Dat van Arnau ook nog heel even...) De afgelopen jaren hebben we heel wat feestjes meegemaakt waarop onze kinderen de enige waren. Ze werden daar op groot enthousiamse onthaald (zo schattig!, zo slim! zo mooi!), maar wie het eerste kleinkind-syndroom* kent, weet dat zulke toestanden het slechtste bovenhalen in een kind. Leuk hoor een 3-jarige die het bezoek vraagt of ze een cadeautje meehebben of een baby die nog maar net kruipt en lekkers zoekt in vreemde handtassen. Leuker nog als het je eigen kinderen zijn.

Nu al die vrienden allemaal een eindje in de dertig zijn, beginnen zich, tot onze grote opluchting, de eerste zwangerschappen voor te doen. Afgelopen week legden we ons eerste babybezoek af. We deden ons best om niet te betweterig te lijken, we herinneren ons nog hoe druk we ons zelf maakten over de borstvoeding of het gewicht van de baby, ook al lijkt dat nu allemaal nogal overdreven. We zeiden niets over alles wat er hen nog te wachten staat. We stelden diezelfde onbeschrijflijke verliefdheid vast die ook voor ons alles draaglijk maakte. En we verlieten de jonge ouders met een ander onbeschrijflijk gevoel: Onze kinderen hadden we dolgelukkig achtergelaten bij de grootouders. Wij gingen naar de film die avond (een slechte zou later blijken, maar dat is totaal bijkomstig).

Laat de rest van de mensheid nu maar baby’s krijgen.

*Het eerste kleinkind in de familie wordt bedolven onder aandacht, cadeau’s en verwachtingen, een ongelofelijk explosieve combinatie waar kinderen niet echt beter van worden…

De commentaren zijn gesloten.