27
mrt

Zomeruur

Wij kunnen maar niet wennen aan het zomeruur. Ik, die de eerste ben die opstaat thuis, laat de wekker nu ontelbare keren afgaan, en ga dan laaang onder de douche staan terwijl ik mijzelf troost met het halve uur dat ik nog zal kunnen slapen in de trein. Lang onder de douche staan kan nu ook, want in tegenstellng tot wat er op normale ochtenden gebeurt, worden de kinderen nu niet wakker als ik net ingezeept ben. ("Mamaaaaaaa!!!"). Ze slapen door alles heen. Dus maak ik meeneemontbijten klaar die ze op weg naar school uit het vuistje kunnen eten, en daarna ga ik mijn comateuze wederhelft het slechte nieuws brengen. Dat al het werk hem ook deze ochtend ten beurte valt: aankleden, ontbijten en naar de school slepen. Want tegenwoordig moet ik vroeger het huis uit en hij brengt de kinderen naar de school.

Op de trein val ik in een gelukzalige slaap (Mond open? Was ik aan het kwijlen?) die alleen maar onderbroken wordt door de aankondiging dat we aankomen in Barcelona. Ik trek mijn loodzware oogleden naar omhoog en werp een wazige blik om me heen. Is het ochtend of namiddag? Ga ik werken of kom ik thuis? Bah! Negen uur s’ochtends, de werkdag begint nog maar.

De commentaren zijn gesloten.