02
okt

September 2012 in Catalonië

Negen uur s’avonds. Die vreemde stilte daalt neer over ons huis, onderbroken door vertrouwde geluiden. Er draait een wasmachine in de keuken. Jef roept nog vanuit zijn bed, maar hij gaat zo in slaap vallen. De tasjes staan al klaar voor morgen, de keuken is opgeruimd. Het is vlot gegaan vandaag, de speeltuin na de school en crèche, het avondeten en het slapengaan. Er was zelfs nog tijd om te skypen met àvia Teresa (oma Teresa). September heeft de regelmatig teruggebracht. September die heerlijke maand hier. Als de zon haar zot geweld staakt en haar mooiste licht bovenhaalt. Nu pas wil ik naar het strand. De laatste keren zwemmen in de zee, verrassend warm nog na de lange zomer.  Arnau zegt wel eens dat ik 95% Belgische ben en 5 % Catalaanse. De zomer walst mij helemaal plat. Ik leef pas weer op als de temperatuur zakt, ik word gelukkig als er grote wolkenformaties aan de hemel verschijnen. Ik heb één jaar in Barcelona (de stad) gewoond en daar liep de zomer over in iets dat geen zomer en geen herfst was, iets tusseninnigs. En de winter was er een halfzachte herfst.Dat is niets voor mij. Geef mij maar kale bomen en straten vol bladeren, en koude vingers in de winter, sneeuw om het nieuwe jaar in te luiden. 

 

Dit jaar waait er meer door de straten dan dode bladeren. In onze Carrer Major (Hoofdstraat) wappert aan de helft van de huizen de estelada, de Catalaanse vlag van diegenen die de onafhankelijkheid nastreven. Op ons balkon ook. No kidding. Maar buiten, op diezelfde straatstenen waart ook een crisis rond die tot de herfst gewacht heeft om een tandje bij te steken: de btw is omhooggetrokken sinds begin september en de Spaanse regering heeft net weer een nieuw pakket besparingsmaatregelen afgekondigd. Het is al lang geen abstracte crisis meer. Veel vrienden hebben hun werk verloren, worden niet uitbetaald of staan op het punt hun werk te verliezen. Ikzelf heb, als werkneemster van de overheid,  het “geluk” alleen mijn eindejaarspremie kwijt te zijn dit jaar. En ik zeg dit uiteraard ironisch. Ik behoor niet tot degenen die geloven dat we allemaal onze broeksriem moet aantrekken. Ik wens de klootzakken die mij mijn eindeaarspremie hebben afgepakt een snel ontslag toe, zodat ze hun kinderen van de privé-school moeten halen en zich verplicht zien hun bloedjes naar het openbaar onderwijs te sturen waar sinds september geen vervanginging meer voorzien wordt als de leraar minder dan twee weken ziek is. Ik wou maar zeggen: dat er veel op het spel staat deze herfst voor wie gelooft dat de crisis hier gebruikt wordt om de kleine man en Catalonië nog wat steviger in het juk te duwen. Op 25 november gaan de Catalanen naar de stembus. Er zijn maar twee thema’s: de crisis en de onafhankelijkheid. Leve de herfst van 2012 (Hier komt het nagelbijten!)

 

De commentaren zijn gesloten.