14
okt

Habemus dormitorium!

Toen we een paar weken geleden thuiskwamen van een avondje uit, vertelde de babysit dat Ona in bed had liggen huilen. ‘s Morgens vertelde ze me dat ze verdrietig was omdat Jef niet meer bij haar sliep. We hadden de dagen daarvoor een logee gehad en daarom hadden we het bed van Jef een paar dagen in haar kamer gezet. 

Nu zaten Arnau en ik eigenlijk al weken te onderhandelen over dit thema. We hadden beslist een stapelbed te kopen voor de kinderen en hen op dezelfde kamer te laten slapen. We hadden alle meubelwinkels van de omgeving al afgeschuimd. Maar telkens als we het bijna ééns waren over een meubel, veranderde de andere weer van mening. We waren namelijk op een fundamenteel verschil gestoten. Ik – hippie-dochter van mij hippie-ouders ging voor een eenvoudig stapelbed dat later van elkaar gehaald kan worden, eenvoudig en goedkoop. De babymeubels die we al hadden, konden dan blijven staan. Arnau ging voor een module, een voorgedacht meubelblok in kleur met twee bedden, een kleerkast en ladenkast in. Zo’n kamervullend ding dat alles oplost. Ik kreeg het niet over mijn hart de kasten weg te doen die we nog maar 4 jaar geleden gekocht hadden. Hij wilde al die truttige babymeubeltjes uit de weg en eindelijk eens een goeie oplossing. 

Al snel groeide het thema uit tot een mentale touwtrekwedstrijd. De sport bestond erin:

a) zich niet schrap te zetten (zo zou het niet lukken want we zijn allebei even koppig),  

b) de goodwil van de andere uit te lokken door meegaand te doen,

c)  zich het argument van de andere eigen te maken om het tegen hem/haar te gebruiken,

d) de koop proberen af te sluiten op het moment dat we de andere over de streep hadden.

In mijn geval betekende dat voortdurend op de gammele kwaliteit van de slaapkamermodules te wijzen, zonder die voorbaat af te wijzen. “Ja! Leuke kleuren, zouden de kinderen geweldig vinden, maar oei! Heb je die schuiven gezen? Die staan scheef!”.  Arnau gaf niet op. Hij ging vrolijk mee kijken naar elk stapelbed maar leek nooit helemaal tevreden te zijn. “Ja, zoiets zou het moeten zijn, maar het stapelbed dat we in Badalona gezien hebben was goedkoper en steviger.” Ik dacht dat ik gewonnen had, want plots waren we het eens over een simpel withouten stapelbed dat we op één van onze winkeltoers gezien hadden. We kenden de prijs, en wisten wat de vervoers- en monteerkosten waren. Arnau zou het bed gaan bestellen zo snel hij daar tijd voor had. Ik was in mijn nopjes. Maar er gingen weken voorbij en Arnau vond nooit het moment om de bestelling te gaan doen. De maandag na Ona’s huilbui,besloten we een groot meubelcomplex te bezoeken dat we nog niet gezien hadden (de macht der gewoonte!), zo zagen we misschien nog iets nieuws. Ik denk dat we een beetje verslaafd begonnen worden aan het getouwtrek. De kwestie is, dat we daar een module gevonden hebben die ons allebei aanstond en terstond besteld hebben. Misschien was ik die dag te ontspannen of zo. 

Woensdag komen ze alles installeren. 

 

Commentaren

Plaats een kalender op je site en voeg zo je site toe aan oze users, veel succes!

Gepost door: MEGATOPPER | 23-03-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.