14
okt

Weekendje weg

Ik heb mezelf een weekend alleen gegund middenin de verkiezingsdrukte* van mijn teerbeminde wederhelft annex vader van mijn kinderen. Zelfopoffering is niet iets dat me gemakkelijk afgaat, dat wist ik al van het moederzijn, maar nu daar ook de bijna totale afwezigheid (fysiek en mentaal) van Arnau bijkomt, springen de stoppen regelmatig door . By the way: wat denk jij dat de kinderen zich zullen herinneren van deze periode: dat papa veel weg was of dat mama tegen hen stond te brullen? Omdat ik het antwoord weet en om een relatiecrisis te vermijden (de laatste dagen stond ik hem elke avond met getrokken messen op te wachten), heb ik besloten mijzelf tijdelijk aan het gezin te onttrekken. Met dank aan de grootouders bij wie de kinderen terstond door hun vader (drukbezet, let’s not forget) geplaatst werden. Die kinderen zijn un aan het genieten van de gezonde berglucht in Berga. 

Niet dat het allemaal zo gemakkelijk was. Uiteraard heb ik mijn bloedjes overlaad met kussen en knuffels en overdreven enthousiasme: “Wie gaat er naar de bergen? Gelukzakken!!”, zodat ze zich bezorgd begonnen af te vragen of ik misschien van plan was stiekem naar Australië te emigreren in hun afwezigheid. Het heeft me een halve dag of zo gekost om al die ziekelijke moederreflexen uit te zweten. “Nu ga ik ze het hele weekend niet gezien hebben.”,”Net nu het een lang weekend was en we allerlei dingen konden gaan doen.”, “Ik heb niet genoeg kleren meegegeven”. Tegen de avond werd het erger: “Stel dat hen iets overkomt en ik ben er niet bij?” Enfin, vanmorgen was het uit mijn systeem. Ik ben opgestaan met het gevoel dat ik mezelf teruggevonden heb en dan tevreden met mezelf gaan wandelen om de zon te zien opkomen boven het golvende landschap van l’Empordà

Ik vraag me af hoe het komt dat vrouwen zich zoveel gemakkelijker laten meeslepen in het moederschap, en daar zoveel gemakkelijker de rest van de vrouw die ze zijn voor opzijzetten. Mannen krijgen met die valstrik niet te maken. Die blijven zichzelf. Huisvaders, want die zijn er uiteraard, lijken al  voordat de baby er is overtuigd van hun zaak. Maar alleen het moederschap lijkt in staat een onafhankelijke en ambitieuze persoon om te toveren tot een toegewijde zorgster die zichzelf steeds op de tweede plaats zet. Is het de schuld van die vuile verraders die door ons lichaam racen (hormonen in de volksmond)? Van de rolpatronen? Een vriendin zweert dat kinderen in de eerste plaats hun moeder nodig hebben. Op dit moment zou ik zeggen dat de moeder zichzelf nodig heeft en een stevig stel grootouders.   

*Hier ook, Catalaanse verkiezingen op 25 november.

De commentaren zijn gesloten.