14
feb

Broer en zus

Ona en Jef maken ongelofelijk veel pret in de badkuip, maar altijd is er wel dat moment dat ik vanuit de keuken (op dat uur ben ik meestal met het avondeten bezig) "SORRY! SORRY JEF!" hoor. "IK GA HET NIET MEER DOEN!". Als ik dan ga kijken, en Ona vraag geen dingen met haar (half verzopen) broer uit te steken die ze zelf niet graag zou hebben, zegt ze "hij vindt het grappig, mama". Ik betwijfel of Jef het grappig vindt om een emmer badwater over zijn hoofd te krijgen, maar als ik vijf minuten later nog eens ga kijken, tref ik Jef schaterend aan terwijl zijn zus hem water geeft als was hij een petunia. Het is iets raars, die relatie tussen grote zus en kleine broer.

Decorum (2)

Jef begint een ongelofelijke gevoel voor decorum te ontwikkelen. Sinds een paar weken is het ongelofelijk cool om dingen te doen omdat die zo horen, omdat de grote mensen die zo doen. Met de regelmaat van de klok verschijnt hij met Ona’s prinsessenhandtasje in de elleboog, om afscheid te nemen:"daaag", hij zwaait dan en loopt dan weg, maar komt altijd terug met een "kusje!". Dan moeten we hem een kus geven en daarna hobbelt ie tevreden monkelend richting deur. Hij wil nu ook de trap op en af zoals de grote mensen (rechtopstaand). Hij kan het nog niet, maar elke afdaling begint met een paar frustrerende pogingen om de trappen te doen zoals de rest van het gezin. Gisteren gingen we zoals elke maandag naar Ona’s dansklasje. Aan het begin van een dans glipte Jef plots van tussen mijn knieën en nam plaats in de kring dansers, als was hij één van hen. Tot ieders verbazing deed hij het hele dansje en de volgende drie dansen perfect mee.

12
feb

Hartstocht of decorum

Er is een aandoenlijke lappenpop die hier op de Catalaanse tv een hit is bij de kleinste kinderen. Hij heet Mic, en ik moet toegeven dat ik ook al voor hem gevallen ben. Zijn krasserige stemmetje en zijn kleine-kinderstreken veroverden onmiddellijk een plekje in mijn weke moedershart. Ik heb het merchandisingoffensief deze winter amper kunnen weerstaan. Overal kon je Mic’s zachte knuffelkopietjes kopen. Sinds Kerstmis zijn er bij de vriendjes van Jef heel wat Mic’s opgedoken, één daarvan bij een wel heel belangrijke figuur. Als Jef het heeft over andere mensen die niet van ons gezin of grootouders zijn, dan zijn dat altijd vrouwen en beperkt dat zich tot, op de eerste plaats: Txell: de juf- ook wel mama2, en op de tweede plaats: Júlia, een pienter meisje uit zijn crècheklas. Júlia komt sinds een paar dagen naar school met haar Mic in een benijdenswaardige buggy.

Jef ziet nu overal Mics. "Ah! Mic!!" Roept hij dan met een engelachtig stemmetje alsof de Maagd Maria net aan hem verschenen is. Een paar dagen geleden waren we in een boekenwinkel, toen ik Jef voor een paar momenten uit het oog verloor. Ik vond hem terug voor hoopje Mics, die –onverkocht na de kerstdrukte- klaarlagen om teruggestuurd te worden. "Mic, mama, Mic!", met dat plechtige communicantenstemmetje. Ik pakte de bovenste pop van de stapel, die uitgepakt was. "Wil je hem een kusje geen?" (Die onnozele dingen die mama’s vertederend vinden) Meteen pakte Jef Mic in zijn armen, duwde het hoofdje in zijn nek als was het een babietje dat zijn hoofd niet recht kan houden, en knuffelde zijn vriendje met kirrende Ah.. miiiiiiiiic-geluiden. Ik keek naar het prijskaartje dat aan het truitje van mijn zoons hartsvriend bengelde: 32€, en wist dat er maar twee wegen uit deze situatie bestonden. Mijn "portemonnee leegkappen op de toonbank" en mijn anti-consumptie principes inslikken, of de twee hartsvrienden scheiden en mijn zoon trappelend en schreeuwend uit de overvolle dorpswinkel dragen onder afkeurend gemompel van mijn buren. Omdat ik uitgeslapen was en overmoedig die dag, ging ik voor de laatste optie. "Kom Jef, we gaan naar huis, geef een dikke kus aan Mic en zeg maar daaaaag!" Tot mijn grote verbazing gaf Jef de pop een kus, legde hem bij zijn klonen, en zwaaide, duidelijk in zijn nopjes. Terwijl we de winkel verlieten, babbelde hij met de zware stem die hij reserveert voor belangrijke dingen ("Yoghurt!" "Pingu!"). Hij was, zoals gewoonlijk, grotendeels onverstaanbaar, maar aan de keren dat het woord viel af te leiden, ging het over Mic. Bij kinderen weet je nooit wat de overhand zal hebben: hartstocht of decorum.